Ineens was 'ie daar: de Attent van Sterksel. Een zeer bescheiden bedrijfje, met ten overvloede de aanduiding 'dorpswinkel'. Het winkeltje is het gezamenlijk bezit van de dorpsbewoners, ontdek ik later. Veel meer plekken om iets te kopen zijn er niet in Sterksel. Misschien slaag je voor een tweedehands auto, maar dat is het dan wel. Helaas is de Attent dicht aan het begin van de avond. Ik kom morgen terug. Niet dat ik iets nodig heb, maar ik verzin wel iets.
Communicatie kan simpel werken: Matthijs Lievaart gooide rommel van het strand op een hoop en zag de berg tot z’n verbazing week na week groeien.
Een prachtig verhaal. Twee jaar geleden liep Matthijs Lievaart over het strand bij De Kwade Hoek. Het viel hem op hoeveel troep er lag. Hij besloot het op te rapen en op een berg te gooien. Hij plaatste er een bordje van juthout bij: "Doe mee, verlos de zee!". Toen hij twee weken later terug kwam, was de berg tot zijn verbazing veel groter geworden. De berg bleef groeien, maar was op een gegeven moment verdwenen. Alleen het bordje stond er nog. Er volgde een kat- en muisspelletje. De berg groeide en was weer weg, groeide en was weer weg…
Nog wat later zag Matthijs dat op de verzamelplek een nette omheining met planken was gekomen. Met een bordje van Natuurmonumenten en zijn juttersbordje. Het succes smaakte naar meer en Matthijs is bezig er een landelijk initiatief van te maken. Inmiddels staan er op veel plekken bakken. Tussen de bedrijven door heeft hij in de achtertuin van zijn vader een juttersmuseumpje gemaakt, met bijzondere vondsten en kunstzinnige uitstallingen. Zoals een boomhoge toren koffiebekertjes.
De EO heeft Matthijs in het programma Melk en Honing geportretteerd.
ING heeft besloten dat de directieleden recht hebben op een bonus over 2010. Want de bank heeft winst gemaakt. Een dag later blijkt het toch niet helemaal lekker te lopen, want er is geen geld om de pensioenen te verhogen. Ik kreeg als kind van tien al een rekening bij deze instelling (via voorganger de Postgiro). Het is tijd voor een protest. Al snel stuurt ING een keurig mailtje terug.
Het is een tekst die aan de handleidingen voldoet. Eerst een bedankje voor de reactie, vervolgens veel begrip voor de ongerustheid en wat uitleg over de achtergronden van het besluit. Het is gelukkig allemaal in de haak, want de bonus past in de afspraken met het Rijk. Dan schakelt de mail naar het belang voor de klant. U ziet, we zijn een betrouwbare bank, want we houden ons aan de beloningsafspraken die we met onze medewerkers hebben gemaakt. Die bonussen zijn voor klanten belangrijk, want daardoor kan de bank een geweldig management aanstellen. En eigenlijk valt het allemaal wel mee, want de beloning bij ING is lager dan bij andere ‘Nederlandse grootbanken’.
Ik ben benieuwd naar het beloningsbeleid bij Triodos. Ook die reageert snel. De bank kent geen bonussysteem. “Wel hebben al onze medewerkers de afgelopen jaren een kerstgratificatie gekregen. Deze kerstgratificatie bedraagt een paar honderd euro. Het bedrag is voor iedereen hetzelfde, zowel voor de receptioniste als de directeur.”
Dat voelt heel anders, maar het meeste vertrouwen geeft toch een d/t-foutje: “In heel speciale gevallen kan de directie besluiten een medewerker een gratificatie te geven. Dit gebeurd alleen als de medewerker iets uitzonderlijks voor de Triodos Bank heeft gedaan.” Het foutje geeft het prettige beeld dat de bank geen standaardbriefje van de harde schijf heeft getrokken, maar dat de ondertekenaar zojuist voor mij heeft zitten typen.
Andere mogelijkheid: de Triodosbank heeft een echt uitmuntende communicatieafdeling, die begrijpt dat je met zo’n foutje pas echt vertrouwen wekt.
Op bijna veertig plekken in Nederland krijgen de rivieren meer ruimte, zodat het ook over een paar decennia veilig is om bij het water te leven. Onder andere in Deventer is de uitdaging om de inwoners duidelijk te maken dat de maatregelen echt nodig zijn. De projectleiding werft ‘ambassadeurs’ die het verhaal vertellen. Een ervan is middelbare school Het Stormink. De brugklassers maken onder begeleiding van mijzelf en een professionele vormgever en fotograaf dit keer de nieuwsbrief (die ik normaal gesproken zelf schrijft).
Intussen helpen de rivieren communicatief een handje. Het water van de IJssel staat in Deventer tot het randje van de kade en klotst er af en toe overheen. Via de drijvende steiger loop je niet zoals gewoonlijk een paar meter omlaag naar het pontje, maar moet je klimmen. De kracht van het water imponeert. Je moet er niet aan denken dat de stroom je meesleurt, of dat die tegen je voordeur beukt. Goede communicatie bestaat uit de juiste mix van middelen. Dat heeft de IJssel goed begrepen. Dank!
Hoera, mijn chipkaart werkt. Ik kan reizen op saldo en geniet daarvan. Geen kaartje kopen, maar je pas voor een paal houden en instappen. Mijn reisdoel was het universitair ziekenhuis in Groningen. De reis begon uitstekend. Voor de paal, pieng, zitten, wegrijden. Snelle overstap in Zwolle en volgens schema de aankomst in Groningen. Een beetje raar dat ik me hierover verbaas, maar dat gaat vast wennen als NS echt zo punctueel is als ik wel eens lees.
Op de NS-site heb ik mijn vervolgroute geprint. Om 10 uur vertrekt de bus richting Siddeburen. Niet de eerste route die bij me opkwam om aan de rand van het centrum van Groningen te komen, maar ik geloof de site blind. Ik heb een paar minuten om over te stappen. Da's fijn, want de bus staat in de hoek van het busplein. Gelukkig zit er een dakje boven de halte, want de bus is tien minuten vertraagd. Daar lees of hoor ik niets over, zoals bij routepanelen elders in het land, maar ik merk het. Het effect is hetzelfde, maar voelt minder prettig. Ik stap de treeplank op met mjn chipkaart in de hand en zie dat er wel aanmeldpalen zijn, maar dat ze nog niet werken. Dat komt slecht uit met een vrijwel lege portemonnee. Ik vraag om een kaartje naar het ziekenhuis, maar de chauffeur moet me teleurstellen. Daar komt hij niet. Ik moet bus 8 of 22 nemen. Ik roep iets over de NS-site, maar hij blijft er bij.
Platzak
Bus 22 komt over 10 minuten. Tijd genoeg om even te pinnen. Een automaat ontdek ik niet, maar ik weet dat je bij AH ToGo extra mag pinnen. Alleen pinnen vind ik stom, dus ik bestel een kaasbroodje. Helaas koud. Gewapend met 20 euro meld ik me bij de buschauffeur. Die schudt zijn wijze hoofd. Van zo'n groot bedrag heeft hij niet terug. Ik vermoed humor, maar hij blijft er bij. Ik kieper mijn portemonnee om en heb precies genoeg. Sterker nog, ik houd 5 cent over.
Als voorbereiding koop ik bij het ziekenhuis weer iets onnozels om mijn biljet klein te maken. Bij deze bushalte is geen afdakje maar wel hardere regen. Na 9 minuten wachten ben ik doorweekt. Intussen zie ik een sliert auto's de parkeergarage uitrijden, zoals ik voor de chipkaart ook altijd deed. In gedachten hoor ik Tracey Thorn door de luidsprekers schallen en voer ik in volledige privacy een handsfree telefoongesprek.
De busmaatschappij heet hier Q-buzz. Dat staat vast voor qualitybus. Misschien past rare Kwiebus beter. Het goede nieuws is dat het bedrijf nog potenties heeft om de kwaliteit te verbeteren.
